Örnek Divan ve Halk Şiirleri

Divan şiirleri;

Bir Dil mi Kalmışdur Bu Tîr-i Gamzeden Kan Olmamış (gazel)

Bir dil mi kalmışdur bu tîr-i gamzeden kan olmamış
Bir cân mı vardur ol keman ebruya kurbân olmamış

Şol ömr kim sensüz geçer ol ömr zâyi ömr imiş
Bir cân k'anun cânânı yok ol cân dahi cân olmamış

Ne fitnedür yâ Rab bu kim bir dil-berün her gamzesi
Bir demde bin cân almasa dirler bu fettan olmamış

Zülfin gidermiş ol sanem kâfirliğin komaz henûz
Zünnârıflı kesmiş velî dahi Müselmân olmamış

Şehründe lâ'lün şevkine şol denlü kan ağlamışam
Kim bir der ü divâr yok yâkuut ü mercan olmamış
.........................
Mecmû'-ı diller mecmaı zülfündür anı çözse bâd
Cem'iyet-i hatır m'olur andan perîşân olmamış

Gülden kohun alub seher âh itse Ahmed derd ile
Bülbül bulınmaz bağda kim bağrı biryân olmamış



Açıklama: Müstef’ilün müstef’ilün müstef’ilün müstef'ilün

Ahmed Paşa

Cân Bana Bâr-ı Girân Olurdı Cânân Olmasa (gazel)

Cân bana bâr-ı girân olurdı cânân olmasa 

Cân olurdı derd ü gam cismümde ger cân olmasa 

Ârzû-yi halka-i Beyt-ül-harâm olsun harâm 

Ger hayâl-i halka-i zülf-i perîşân olmasa 

Cennet-i kûyında kalurdum ger olmasa rakîb 

Ravzadan Âdem kaçan çıkardı şeytân olmasa 

Derd-i cânân ile dil şol denlü ülfet tutdı kim 

Kâş ki cümle cihân derd olsa dermân olmasa 

Kirpiğün zahm urıcak bağrumı gamzendür delen 

Tîr igende kâr-ger olmazdı peykân olmasa 

Cân ü dilde tîr-i gamzen üzre bir ceng oldu kim 

Kan olurdu arada sinemde pinhân olmasa 

Gam yimezdüm dil sarayın yıkduğıyçün rûzigâr 

Hayl-ı sultân-ı hayâlün anda mihmân olmasa 

Hattunun hükmin dutardım câna tezvîr olmasa 

Zülfünün çevrin çekerdüm nâ-Müselmân olmasa 

Didüm ağlarken başum top eyle çevgân zülfüne 

Didi çevgân gösterürdüm sana bârân olmasa 

Bâğ-bân zülfün harîf olmazdı hüsnün bezmine 

Mâ-hazar avcında şol sîb-i zenahdân olmasa 

Sen giderken sûzumı f-il-cümle teskîn itdi eşk 

Bana âhır demde rahm itmezdi insan olmasa 

Ahmed'ün aşkı zebûrın ezber it k'olmaz beyân 

Ma'nişi gül hüsninün bülbül gazel-hân olmasa 

Açıklama: Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün

Ahmed Paşa

Ey Fitnesi Çok Kavli Yalan Yandum Elünden (gazel)

Ey fitnesi çok kavli yalan yandum elünden 

fifr nâz ile bin gonül alan yandum elünden 

Sen şem' gibi gayr ile meclisde gülersin 

Ben akıduram yaş ile kan yandum elünden 

Ney gibi delindi ciğerüm ışkun elinden 

Her dem iderem âh ü figaan yandum elünden 

Yandı dü cihân âteş-i ahumla ve lîkin 

Ben senün eyâ şâh-ı cihân yandum elünden 

Şol sunduğun âteş midür ey sâki bana kim 

Sen aldun ele cam hemân yandum elünden 

Her hâr ile sen sohbet idersin dün ü gün ben 

Derdün iderem mûnis-i cân yandum elünden 

Ahmed çeke cevrüni ve lûtfun göre agyâr 

Ey şefkati az şâh-ı cihân yandum elünden 

Açıklama: Mef'ûlü mefâîlü mefâîlü faûlün

Ahmed Paşa

Halk şiirleri;

BEN GÜZELE GÜZEL DEMEM

Ben güzele güzel demem

Güzel benim olmayınca

Muhannetin kahrın çekmem

Gel deyip de gelmeyince

Gelirim amma döverler

Bizi bu ilden kovarlar

Güzel olanı severler

Ben ölürüm görmeyince

Var ol yürü var ol yürü

Kara bağrın yere sürü

Döğün döğün ağla bari

Benim gönlüm olmayınca

Senin çağın geçer olur

Bu dünyalar kime kalır

Tomurcuk gül gazel olur

Vaktında derilmeyince

Karac’oğlan sözün haktır

Düşmanın dostundan çoktur

Bizim’çin aynlık yoktur

Ya sen ya ben ölmeyince

KARACAOĞLAN

BUGÜN BEN PÎRİMİ GÖRDÜM

Bugün ben pîrimi gördüm
Pîrin eşiği güldür gül
Eğildim yüzümü sürdüm
Pîrin eteği güldür gül

Gülden terazi yaparlar
Gülü gül ile tartarlar
Gül alırlar gül satarlar
Çarşı pazarı güldür gül

Gülden değirmeni döner
Onun ile gül öğünür
Akar arkı döner çarkı
Bendi pınarı güldür gül

Gel ha gel ha can Hatâyî
Dostun nefesi güldür gül
Şu öten garip bülbülün
Derdi figanı güldür gül
Ümmî Sinan

SEN VARSIN ORDA

Aşkımın temeli sen bir âlemsin

Sevgi muhabbetsin dilde kelamsın

Merhabasın dosttan gelen selamsın

Duyarak alırım sen varsın orda

Saklarım gözümde güzelliğini

Her neye bakarsam sen varsın orda

Kalbimde gizlerim muhabbetini

Koymam yabancıyı sen varsın orda

Çeşitli çiçekler yeşil yapraklar

Renklerin içinde nakşını saklar

Karanlık geceler aydın şafaklar

Uyanır cümlâlem sen varsın orda

Mevcudiyetteki kudreti kuvvet

Senden hasıl oldu sen verdin hayat

Yoktur senden başka ilânihayet

İnanıp kanmışım sen varsın orda

Hu çeker iniler çalınan sazlar

Kükremiş dalgalar coşar denizler

Güneş doğar perdelenir yıldızlar

Saçar kıvılcımlar sen varsın orda

Veysel’i söyleten sen oldun mutlak

Gezer daldan dala yorulur ahmak

Sen ağaç misali biz dalda yaprak

Meyva çekirdeksin sen varsın orda

Âşık VEYSEL

Kaynakça

http://siirtutkusu.com/

https://simgesiir.wordpress.com

Bazı İkinci Yeni Şairleri ve Birer Örnek Şiirleri

İlhan Berk -18 Kasım 1918 - 28 Ağustos 2008-

DENİZ KİTABI

Bitkileri öğreniyorum. Otları, çiçekleri

Bir taflanı alıyorum. Taflan bu diyorum.

Başlıyorum incelemeye tutup iki ucundan. 

Bir pelin yaprağını koparıyorum sonra. 

Özsuyu çıkıyor elime.Bir dalı kanırtıyorum 

Yininden. Uzun, incecik bir söğüt dalını 

Damarlarını sayıyorum, bir suya bırakıyorum 

Dünyanın en güzel yeşili o zaman anlıyorum. 

Böyle bütün gün dolaşıp duruyorum 

Sonra birden kağıda kaleme sarılıyorum. 

Cemal Süreya -1931 - 9 Ocak 1990

GECE BİTKİLERİNDEN 

Gece bitkilerinden korkuyorum,

Hayır, geceleri bitkilerden!

Gizlenirken vurulmuş ulaklara ağıttır

Bana açtığın her telefon. 

İki kalp arasında en kısa yol: 

Birbirine uzanmış ve zaman zaman 

Ancak parmak uçlarıyla değebilen 

İki kol. 

An ki fıskıyesi sonsuzluğun 

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Edip Cansever -8 Ağustos 1928 - 28 Mayıs 1986-

KAKTÜS

Sonunu istemiyorum sessizliğin

Yokluğu istemiyorum bu akşamüstü çınlamasında

Yüzümü dizlerime dayıyorum, bitiştiriyorum

Kollarımı da 

Bir kaktüs olmalıyım ben, dışıma yağan bir sağnak 

Olmalıyım 

Uçsuz bucaksız dünyada 

Güneşin doğuşunu bekleyen. 

Ufukta ansızın bir ışık çizgisi 

Avuçlarımdayım belki. 

Ece Ayhan -10 Eylül 1931 - 12 Temmuz 2002-

DENİZİN ALTINDAKİ BANDOLAR

İşte ölüm şu derin taçlı şiirdir bak

Duman adamları maskeli katanalarıyla geçiyor

Çalan bir bandonun eşliğinde

Şimdiye dek ölünmeyen kentimizin üzerinden

Hiç değilse sokaklarında

- Sayın padişahım muhbir

Denizin altındaki bandolar da çalıyor muydu?

Parmak çocuk sorusu karşılığını da içinde taşır

- Ama şurasını unutuyorsun hep

Boğuldukları zamanki yaşlarıyladır çalgıcılar

Herhalde böyle bir şiire başlayan onu bütünler.

Turgut Uyar -4 Ağustos 1927 - 22 Ağustos 1985

ÇOK ÜŞÜMEK

Bir Kalır uzun resimlerde anısı sakallarımızın

Urban içinde üşüyüp üşüyüp kaldığımızın

Bir Kalır yanık yağlar yataklarda o oteller 

Meydanlar heykeller sizin olmadığınız o her yer 

O çok yalınç gerçekli gelip gitmeler 

Bir kalır uzun duvarlar ve onların dipleri 

Bir kalır yılgın Adamların hep "Evet" dedikleri 

Çok üşürdük hep üşürdük üşümekti bütün yaşadığımız 

Üşürdü ellerimiz aşkımız sonsuz uzun sakallarımız 

Tükenir dağınık diriliği kaşıntımızın bir gün 

Bir Kalır uzun kitaplarda anısı çok üşüdüğümüzün